Οι lone workers (μοναχικοί εργαζόμενοι) είναι άτομα που εκτελούν την εργασία τους απομονωμένα, χωρίς άμεση επίβλεψη ή φυσική παρουσία συναδέλφων, με αποτέλεσμα —σε περίπτωση συμβάντος— να μην υπάρχει άμεση βοήθεια. Σε βιομηχανικά περιβάλλοντα αυτό δεν είναι εξαίρεση αλλά καθημερινότητα.
Τυπικά παραδείγματα είναι οι φύλακες σε περιπολίες μεγάλων εγκαταστάσεων, τεχνικοί συντήρησης σε απομακρυσμένα σημεία ή μηχανές, εργαζόμενοι σε νυχτερινές βάρδιες, οδηγοί/χειριστές που κινούνται εκτός κύριων ροών, επιθεωρητές ή προσωπικό που εισέρχεται σε περιοχές αυξημένου κινδύνου (π.χ. δεξαμενές, υποσταθμοί, αποθήκες με περιορισμένη πρόσβαση). Το κοινό χαρακτηριστικό δεν είναι το επάγγελμα αλλά η απουσία άμεσης υποστήριξης σε κρίσιμο χρόνο. Η προστασία τους δεν βασίζεται σε ένα μόνο μέτρο, αλλά σε έναν συνδυασμό οργανωτικών, τεχνικών και επιχειρησιακών πρακτικών που ξεκινούν από τη σωστή κατανόηση του κινδύνου.
Πρώτο και θεμελιώδες είναι το risk assessment ανά εργασία και σενάριο. Η επιχείρηση πρέπει να γνωρίζει πού, πότε και γιατί κάποιος εργάζεται μόνος, ποιοι είναι οι πιθανοί κίνδυνοι (ατυχήματα, επιθέσεις, ιατρικά περιστατικά, περιβαλλοντικοί παράγοντες) και ποιος είναι ο αποδεκτός χρόνος ανταπόκρισης. Σε ορισμένες περιπτώσεις, το συμπέρασμα μπορεί να είναι ότι η εργασία δεν πρέπει να εκτελείται από ένα άτομο.
Εξίσου κρίσιμη είναι η επικοινωνία και η δυνατότητα άμεσης ειδοποίησης. Αυτό περιλαμβάνει καθορισμένα check-ins σε τακτά χρονικά διαστήματα, χρήση διπλών καναλιών επικοινωνίας (π.χ. κινητό και ασύρματος) και σαφείς διαδικασίες κλιμάκωσης όταν δεν υπάρχει ανταπόκριση. Η τεχνολογία μπορεί να ενισχύσει αυτή τη δυνατότητα μέσω panic buttons ή εφαρμογών duress alarm που ενεργοποιούν άμεσα το κέντρο ασφαλείας.
Η γεωγραφική επίγνωση (location awareness) αποτελεί επίσης βασικό στοιχείο. Μέσω geofencing, μια επιχείρηση μπορεί να ορίσει «ζώνες υψηλού κινδύνου» όπου η παρουσία lone worker ενεργοποιεί αυξημένη επιτήρηση ή αυστηρότερους κανόνες (π.χ. υποχρεωτικά check-ins ή απαγόρευση solo εργασίας). Σε πιο ώριμα περιβάλλοντα, wearables με ανίχνευση πτώσης ή ακινησίας μπορούν να μειώσουν δραστικά τον χρόνο εντοπισμού περιστατικών.
Ωστόσο, καμία τεχνολογία δεν υποκαθιστά τις σαφείς διαδικασίες (SOPs) και την εκπαίδευση. Οι εργαζόμενοι πρέπει να γνωρίζουν πώς να ενεργήσουν σε περίπτωση κινδύνου, πότε να σταματήσουν την εργασία (stop work authority) και πώς να χρησιμοποιήσουν τα διαθέσιμα μέσα. Αντίστοιχα, οι ομάδες ασφαλείας πρέπει να έχουν ξεκάθαρα πρωτόκολλα απόκρισης.
Τέλος, η προστασία των lone workers πρέπει να εντάσσεται σε ένα ευρύτερο σύστημα ασφάλειας που συνδέει safety και security. Ένα περιστατικό μπορεί να είναι ατύχημα, ιατρικό συμβάν ή ακόμη και κακόβουλη ενέργεια, και η επιχείρηση οφείλει να είναι έτοιμη να ανταποκριθεί σε όλα τα σενάρια με τον ίδιο βαθμό αποτελεσματικότητας. Στην πράξη, οι lone workers δεν «προστατεύονται» με ένα εργαλείο, αλλά με ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο που μειώνει τον χρόνο αντίδρασης, αυξάνει την επίγνωση της κατάστασης και διασφαλίζει ότι κανείς δεν μένει πραγματικά μόνος όταν προκύψει ανάγκη.
