Το εθνικό γραφείο ασφαλείας της Ταϊβάν ανακοίνωσε ότι το 2025 η Κίνα διέπραξε κατά μέσο όρο 2,63 εκατομμύρια κυβερνοεπιθέσεις καθημερινά εναντίον του νησιού, αύξηση δηλαδή 6 % σε σχέση με το 2024 και άλμα 113 % σε σχέση με το 2023, όταν δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά τα στοιχεία. Η έκθεση επισημαίνει ότι οι επιθέσεις εστιάστηκαν κυρίως σε κρίσιμες υποδομές, ενέργεια, υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης, νοσοκομεία, καθώς και σε τομείς ευαίσθητους για την οικονομική κυριαρχία της Ταϊβάν, όπως το σύστημα χρηματοοικονομικών και τα ερευνητικά πάρκα που φιλοξενούν τις κορυφαίες εταιρείες ημιαγωγών (π.χ. TSMC).
Οι αριθμοί αποκαλύπτουν ένα υβριδικό μοντέλο πίεσης: οι κυβερνοεπιθέσεις συγχρονίζονται με στρατιωτικές δρομολογήσεις και πολιτικές ενέργειες του Πεκίνου. Σε 40 περιστάσεις όπου οι κινέζοι στρατιωτικοί άνεσαν αεροσκάφη και πλοία κοντά στο Ταϊβάν, σημειώθηκαν αυξημένες επιθέσεις σε 23 από αυτές τις ημερομηνίες. Επιπλέον, οι δυνάμεις της Κίνας ενίσχυσαν τις ενέργειές τους κατά τα πολιτικά ευαίσθητα γεγονότα, όπως η επέτειος της ανάληψης της θητείας του προέδρου Λάι Τσινγκ-τεε (Μάιος) και η ομιλία της αντιπροέδρου Σιάο Μπι-χιμ στη Βουλή των Ευρωπαίων (Νοέμβριος).
Οι τεχνικές που χρησιμοποιήθηκαν περιλαμβάνουν DDoS (Distributed Denial‑of‑Service) για διακοπή των καθημερινών λειτουργιών, επιθέσεις man‑in‑the‑middle για κλοπή δεδομένων και διείσδυση στα τηλεπικοινωνιακά δίκτυα, καθώς και προχωρημένες προσπάθειες κλοπής πνευματικής ιδιοκτησίας από τα επιστημονικά πάρκα. Οι επιθέσεις αυτές, σύμφωνα με την έκθεση, αποσκοπούν στην προώθηση της «αυτονομίας» της Κίνας στην τεχνολογία και στην εξασφάλιση ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος εν όψει της ευρύτερης αντιπαράθεσης με τις ΗΠΑ.
Η Ταϊβάν καταδικάζει σαφώς τις κινέζικες αξιώσεις κυριαρχίας και υπογραμμίζει ότι μόνο ο λαός του νησιού μπορεί να αποφασίσει το μέλλον του. Το Πεκίνο, με την συνεχόμενη χρήση υβριδικών απειλών, δεν αποκλείει τη χρήση βίας για την «επανένωση» του νησιού. Η κατάσταση φαίνεται να βρίσκεται σε μια κλιμακωτή, διαρκή ένταση, όπου οι κυβερνοεπιθέσεις γίνονται αναπόσπαστο εργαλείο της στρατηγικής του Πεκίνου, τόσο στην ειρηνική όσο και στην πιθανή στρατιωτική φάση του διχασμού.
